Gospodarczy zwrot azjatyckiej potęgi . Chce rozbudzić zwierzęce duchy

Rząd Sanae Takaichi zdaje się porzucać politykę „ciągłej stymulacji” koniunktury i szuka nowych rozwiązań. W planach jest rozpisany na 14 lat pakiet gigantycznych inwestycji w kluczowe sektory. Jednym z ważnych założeń jest przyciąganie zagranicznych talentów i kapitału, jednak zmiany w polityce imigracyjnej mogą pokrzyżować te plany. Gdy w latach 90. pękła bańka na rynku nieruchomości, w japońskiej gospodarce zaczęły się „stracone dekady” pełzającego wzrostu i zmagań z deflacją. Gdy w 2012 r. do władzy powrócił Shinzo Abe, wystąpił on z ambitnym programem reform, nazwanych od jego nazwiska „Abenomiką”. Filarami polityki ekonomicznej premiera były liberalizacja przepisów, ekspansja monetarna i elastyczna polityka fiskalna. Rezultaty „Abenomiki” były, oględnie rzecz ujmując, umiarkowane. Japońska gospodarka nie zabłysła ponownie. Widać to w danych. Według Międzynarodowego Funduszu Walutowego realny PKB Japonii wzrósł między 1990 a 2025 r. zaledwie o 34 proc., czyli średnio o 0,8 proc. rocznie. Dla porównania, gospodarka Chin powiększyła się w tym okresie niemal dziewiętnastokrotnie – co oznacza wzrost o 1777 proc., średnio o 8,7 proc. rocznie. Realny PKB Indii wzrósł o 694 proc. (6,1…